Haarlem, 9 mei

‘Beste’ dief,

Hé, kijk nou, een rugzak! Dat heb je vast gedacht toen je hem zag liggen op het fietspad. Mooi hoor, zo goed als nieuw nog. En met zoveel vakken en ritsjes! Wat een buitenkans. Misschien raapte je hem niet op van de straat, maar pakte je hem van mijn bagagedrager. Ik heb niet gehoord of gevoeld dat ie viel. De snelbinders zaten vermoed ik aan één kant al een tijdje los, voor ze -vlak bij huis- in de Ridderstraat in de raderen van mijn wiel verstrikt raakten. In paniek belde ik naar huis: ‘Ik ben mijn rugzak verloren, loop nu terug de Kruisstraat in richting station! ‘Er liepen honderden mensen, terug van Bevrijdingspop, die kant uit.
Misschien stond of je liep je of fietste je ergens en zag je een blonde vrouw verwoed snelbinders losrukken uit een fietswiel, een grijzende man toesnellen op een oude omafiets met een krat voorop en sloeg je gade hoe beiden noordwaarts fietsten. Langs het station, Kennemerplein, Frans Halsplein, Schoterweg, Rijksstraatweg, Muiderslotweg. Tegen de richting in, aan de linkerkant van de weg. Dat moet een komisch gezicht zijn geweest.
En jij? Heb je gretig de ritsen opengedaan en de buit geïnspecteerd? Wat een verrassing, hè, drie mappen met bladmuziek. Die had je altijd al willen hebben. Ach wat leuk, er zijn ook oude liedjes bij: 50 canons en Nederlandse Volksliedjes. Dat oude boekje zonder kaftje heet 50 liederen. Het is al bij me sinds de jaren vijftig, toen ik op de Volksmuziekschool zat. Het lied ‘Göttingen’, kreeg ik van Sabine, die prachtig zingt en uit Göttingen komt. Wil je weten hoe het klinkt? Kijk maar goed in de tas, er zit ook een oude cassetteband in met liederen van Barbara. Zelf opgenomen in de jaren zestig. Gelukkig heb ik de Lp’s nog. Heb je goed gesnuffeld tussen de songs? Zag je ‘Love me with all your heart’? Dat kreeg ik van mijn humorvolle muziekleraar Maarten, toen ik laatst te verdrietig was om te zingen. En wat vind je van ‘Sommer kom igen til landet..’. Dat is Deens, uit de twaalfde eeuw en mijn broer David heeft het voor me vertaald. De potloodstreepjes en de aantekeningen zijn voor de techniek en de ademhaling. Elke bladzijde heeft een verhaal en heeft korter of langer bij mijn leven gehoord.
Het zou natuurlijk kunnen dat al die muziek je geen zier interesseert. Wie weet heb je het als een hele berg rotzooi in een keer weggeflikkerd. Op straat, of netjes in de afvalbak? Plastic en papier gescheiden? Thuis in je pedaalemmer? Was je tevreden over de zwarte kunststoffen foedraal met YAMAHA erop? In het blauwe velours zag je mijn dwarsfluit in drie delen liggen glimmen. Net gepoetst, alleen nog niet zo goed tussen de kleppen. Dat kun jij misschien afmaken, de zilverdoek zit ook in de tas. Door het oog van de rager past een zacht doekje voor het reinigen van de binnenkant. Daarmee verwijder je de laatste condens van mijn adem. Voorzichtig met de mechaniekjes, maar als je ze ooit beschadigt, kun je ermee naar Alphenaar. Daar heb ik hem op 7 februari 2006 gekocht. Weet je dat ook weer.
En nu? Hoe ga je het verder aanpakken? Met de verkoop bedoel ik. Marktplaats? De Lommerd? Advertentie bij de supermarkt? Je kunt ook een arm meisje op een straathoek zetten met de fluit en elke avond haar mansbakje cashen.
‘Beste’ dief, wie ben je? Wat gaat er in je om? Heb je een restant van een geweten? Slechte jeugd gehad? Nooit het verschil tussen mijn en dijn geleerd? Als je arm bent en hongerig, koop dan vooral iets te eten. Dan heeft mijn verlies toch nog zin.
Na ons bezoek aan de politie stonden man en ik in de tuin. Ik omhelsde hem en zei: ‘Gelukkig heb ik jou nog.’ Waar vind je zo’n man die zonder morren de hele weg tweemaal met mij aflegt en geen moment benoemt dat het toch wel dom is om die tas zo slordig te vervoeren. Op de heenweg had ik hem nog wel gezekerd met de schouderbanden om het zadel heen... Hij zei ook niet dat het zó zonde was van die mooie fluit. Dat zei ie niet. Kijk, dát heb ik dan weer wel. Zo’n man. En natuurlijk mijn muziekvriendin Marieke, aan het andere eind van de route. We gaan gewoon verder met muziek maken!

Dief, ik groet je niet en wens je ook het beste niet.

Annelies Grabijn